Zo af en toe heb je zo’n ‘flashback-moment’. Afgelopen donderdag had ik er eentje met een wel hele directe aanleiding: we hadden de laatste lesdag van de master. Voor de laatste keer als masterstudent een hele dag op de VU… Het klinkt enorm nostalgisch enzo, maar ik kon een flash back naar drie jaar geleden toch niet voorkomen.

Tijdens een bijeenkomst (foto: Marieke Wijntjes, VU)

Maart 2008. Na een half jaar ‘pauze’ tussen de didactische aantekening en het begin van de pre-master stond ik te trappelen om weer van start te mogen met een studie. Het terrein was bekend: om half tien mocht ik me melden op het onderwijscentrum van de VU, toen nog verstopt in het doolhof van het hoofdgebouw van de VU. Daar waren ook de bijeenkomsten voor de didactische aantekening geweest, een jaar eerder, dus ik wist waar ik wezen moest en ik was dan ook ruim op tijd in het aangegeven lokaal.

Ongeveer tegelijkertijd kwamen daar twee mannen binnen. M’n net zo verse medestudenten, gokte ik. Spannend, om de mensen te ontmoeten waar ik de komende jaren samen mee in de collegebanken zou zitten. Maar goed, we zijn natuurlijk allemaal nieuw, dacht ik, dus dat vind iedereen wel spannend. Mis. Deze twee vlogen elkaar bijkans om de nek. ‘Hoe is het met jou?! Tijd niet gezien!’ en vervolgens wisselden ze de bijzonderheden van een studieopdracht uit. Ik keek toe en verwonderde mij. Hoe konden zij elkaar nu al kennen?

Al snel werd duidelijk dat het eerste onderdeel van mijn pre-master synchroon liep met een onderdeel in de laatste module van de groep voor ons. Deze twee hadden dus al drie modulen samen doorlopen. En zaten niet in ‘mijn’ groep. Dat verklaarde een hoop.

Mijn ‘echte’ medestudenten verschenen gelukkig ook al snel, en ik herinner me dat ik de rij eens langskeek en mijn eerste indruk bepaalde. Intelligent, open, zin om aan de slag te gaan… Met deze mensen ging ik het wel een tijdje uithouden, vermoedde ik.

Dat vermoeden bleek terecht. Ruim drie jaar hebben we het, in elk geval voor mijn gevoel, erg leuk gehad met elkaar. We hielpen elkaar de inhoud scherp te krijgen, discussieerden over artikelen, trokken elkaar door de onvermijdelijke dieptepunten heen en verdiepten ons uiteindelijk in elkaars afstudeeronderwerpen, zodat we elkaar zinnige feedback konden geven tijdens de bijeenkomsten.

Afgelopen donderdag dus voor de laatste keer. Niet meer in het hoofdgebouw van de VU, maar op VU Uilenstede, waar het onderwijscentrum heen verhuisde tijdens onze master. We presenteerden onze afstudeeronderzoeken en toen zat het er op. Raar hoor. Natuurlijk, we zien elkaar sowieso bij de diplomering in september, en voor die tijd wordt er ongetwijfeld nog wel heen-en-weer gemaild rondom het inleveren van de these, maar de laatste bijeenkomst is geweest. En hoe blij ik ook ben dat ik de master nu bijna heb afgerond, ik weet zeker dat ik die bijeenkomsten nog ga missen…

Tagged on: