M’n laatste tweet is van bijna een week geleden, de vorige keer dat ik uitgebreid met vrienden heb bijgekletst is zowat een maand terug en ik pieker me week na week suf over de inhoud van een nieuw blogje. It’s official: ik heb op het moment niet zoveel te vertellen.

Of eigenlijk: ik heb van alles te melden, maar ik heb er even de puf niet voor. Het afronden van m’n these (ja, het gaat heel goed, dank u, ik ga voor de deadline inleveren, durf ik nu wel te stellen) en de drukte op het werk houden me momenteel meer dan zoet. Over heel andere onderwerpen dan deze twee kan ik even niet nadenken. Vakantieplannen? Nog niets concreets. Wat ik van dat ene boek vind? Tsja, wat zal ik zeggen… Hoe we een bepaalde klus in huis of tuin zullen aanpakken? Moet dat nu?

Het is niet dat ’t me niet interesseert, maar m’n brein heeft geheel zelfstandig besloten dat het zich afsluit. En dus heeft het even niet zoveel te melden, op het moment. Komt vast weer goed, het aftellen verschuift zich nu van weken naar dagen. En aangezien ik hoop over zeven, acht dagen in te leveren, komt de ruimte voor andere gespreksstof (en dus ook blogstof) nu toch echt in beeld. Hang in there…