‘En, gaan jullie nog uit eten om het te vieren?’ Bij het horen van die woorden keek ik wat verschrikt op. Dat was míjn tekst! Oh nee, toch niet. Bij deze diplomering stond ik aan de ontvangende kant. En dat was raar, na pakweg zeven jaar diploma-uitreikingen waarbij ik als docent de afstudeerders feliciteerde.

Het tekenen van de bul

Uiteraard was het wél heel erg leuk, om afgelopen donderdag aan de studentenkant van het diplomafeestje te staan. Meer dan drie jaar lang heb ik er hard voor gewerkt, samen met m’n vier groepsgenoten. Het was dan ook extra feestelijk dat we allevijf tegelijk klaar waren, en met elkaar de bul in ontvangst mochten nemen.

We hebben elkaar de afgelopen jaren goed leren kennen, en ik vond het dan ook ontzettend leuk om de persoonlijke speeches, die we allemaal kregen, te beluisteren. Voor iedereen waren er, uiteraard, lovende woorden en hoe verschillend de processen ook geweest zijn, we hebben het toch maar mooi gehaald.

Felicitaties van de collega's

Ik vond het heel bijzonder om daar zo met elkaar te zitten, en wat het feest compleet maakte was dat er een complete fanclub voor me aanwezig was. Niet alleen familie, maar ook een aantal lieve collega’s, nee, vrienden die ik via het werk ken, was erbij. Ik voelde me ernstig verwend, met al die mooie woorden, lieve felicitaties en ook nog een geweldig cadeau.

Het was een heel fijne bijeenkomst, met als leermomentje het besef dat zo’n mijlpaal toch een bijzonder moment is. Dat wist ik natuurlijk wel, maar het ervaren als student is echt heel anders dan als docent. Andere rol, andere tekst, zal ik maar zeggen. Dit keer stelde ik de vraag niet, maar gaf ik het antwoord: ‘inderdaad, we sluiten straks nog af met een etentje.’ En ook dat was heel gezellig.

Tagged on:     

One thought on “Andere rol, andere tekst

Comments are closed.