‘One small step for (a) man…’. Maar een behoorlijke sprong voor Rose, om de quote van Neil Armstrong maar eens te mishandelen. Wat voor sprong? Nou, sinds twee weken ben ik overgestapt van m’n oude trouwe papieren agenda naar een digitale vorm.

Dat klinkt als een kleine overschakeling, maar dat is het absoluut niet. Voor mij niet in elk geval. Tot nog maar een paar weken geleden verkondigde ik tegen iedereen die me ernaar vroeg dat ik geen afstand wilde nemen van m’n papieren systeem. Het werken met potlood en pen, de plek van de notitie die iets zegt over de aard ervan, de vele lijstjes en kladjes die ook in het omslag zaten… Ik kon me niet voorstellen dat ik dat handig kon vertalen naar een digitale variant.

Totdat ik twee weken geleden terugkwam van een congres over Learning Technology. Daar had ik wel m’n iPad bij me, maar niet m’n agenda. Te veel gesleep. En hoewel ik die agenda daar helemaal niet nodig had, voelde het toch als een gemis om de informatie die erin stond niet bij de hand te hebben. Vervolgens slaagde ik er wederom niet in om een goede nieuwe agendavulling voor aankomend (studie)jaar te vinden, en toen ging het ineens snel.

Ik besloot het ‘digitaal gaan’ in elk geval een kans te geven. Maar dan wel een serieuze kans. Dus zette ik alle (maar dan ook echt alle) afspraken die er in mijn agenda stonden in Google Calendar, zette ik mijn adressen in de iPad contacts en blies ik het stof van m’n Evernote-app om alle lijstjes en aantekeningen op te slaan. Als je een poging wilt wagen om een systeem te vervangen dat al veertien jaar prima functioneert, dan moet je het ook echt een kans geven…

Ik moet zeggen dat de eerste twee weken me eigenlijk heel goed bevallen zijn. De eerste twee dagen heb ik nog geprobeerd om m’n papieren agenda als backup bij te houden, maar op de derde dag nam ik het ding al niet meer mee naar het werk en dat bleek geen enkel probleem.

Als ik achter de pc zit zet ik m’n agenda op een apart tabblad, ben ik elders dan doet de iPad uitstekend dienst. Het synchroniseert allemaal prima, het werken met meerdere kleurtjes (aparte agenda’s) voor verschillende soorten afspraken bevalt me goed, ik heb een agenda (en dus een kleurtje) voor ‘to do’-lijstjes… Works a treat.

Valt er dan helemaal niets te zeuren? Ja, er is één ding waarbij ik misgrijp. Stom genoeg is dat niet de papieren agenda zelf, maar aan m’n agenda-omslag zit zo’n handig pennetje. Zodat ik altijd een pen bij me heb om aantekeningen te maken, ook als dat niet in de agenda zelf is. Die pen, die mis ik. Want aantekeningen maken op papier, bijvoorbeeld in een vergadering, dat wil je nog steeds, ook al heb je een digitale agenda. Conclusie: ik moet een iPad-hoes waar ik een pennetje aan vast kan schuiven.

Verdere conclusie: tot nu toe bevalt ’t me prima, die digitale agenda. Overzichtelijk, makkelijk bij te werken, geen gegum meer en, niet onbelangrijk: weer een ding minder om mee te slepen. Wat mij betreft een geslaagd experiment, dus!

Tagged on: