Al op de basisschool gold: school is leuk, maar buiten spelen in de pauzes (of soms zelfs zomaar) was eigenlijk nóg leuker. Ook op de middelbare school had ik absoluut geen hekel aan de meeste lessen, maar tussenuren, of lekker vroeg uit, dat was toch nog net even leuker. En nog steeds is buiten spelen helemaal geweldig. Eerder weg van de hogeschool omdat je op stagebezoek mag bij een van je studenten, dat is heus wel werk, maar het voelt als buiten spelen. Lekker op pad, weg uit de lokalen en van achter je bureau.

Afgelopen week had ik een buitenspeelweekje in optima forma. Van de drie werkdagen die ik heb ik de weken dat ik naar de universiteit ga (de andere weken werk ik er dan vier), mocht ik ruim anderhalve dag elders vertoeven.

Op dinsdag moest ik al vroeg de deur uit: samen met een collega ging ik naar Zeist, naar het PINC-congres. PINC staat voor People, Inspiration, Nature & Creativity, en het kwam er op neer dat we de hele dag verrast werden door de meest uiteenlopende sprekers. Van een uiteenzetting over de praktische kanten van nano-technologie (mij bleven om de een of andere duistere reden vooral de zelfreinigende ramen bij) tot een presentatie van een ijsbergenjager. Van een sloopexpert die gebouwen laat imploderen tot een forensisch onderzoeker en iemand van de Cloud Appreciation Society: de bijzonderste types vertelden hun verhaal.

Het sleutelwoord deze dag was inspiratie: al deze mensen waren bezig met iets bijzonders, waardoor je eigenlijk meteen zelf zin kreeg om iets nieuws te verzinnen, iets anders te gaan doen en met een briljant plan te komen. Als al die mensen een ding duidelijk wisten te maken, was het wel dat je het ‘gewoon’ moet doen, en dat je dan heel veel waar kunt maken. Vooral een blinde jongen van zestien maakte wat dat betreft veel indruk. Hij verloor als tweejarig ventje beide ogen, en ‘kijkt’ nu met z’n oren. Hij maakt een soort klikkend geluid met zijn tong en kan op basis van de echo’s precies bepalen wat er om hem heen is. Op die manier kan hij fietsen, skaten, rennen, en dat alles zonder hulp! Hij speelt zelfs computerspelletjes, puur op gehoor. Hij vertelde dat hij drie dingen wilde bereiken: hij gaat schrijver worden, acteur, en game designer. En hij had net gehoord dat hij voor komend studiejaar is aangenomen op een game-designopleiding! One down, two to go. Hij zei het met zoveel vertrouwen dat je zeker wist dat die andere zaken ook wel goed gaat komen.

Centraal Boekhuis (foto: www.packagingdigest.com)

Vol inspiratie vertrokken we na een lange dag weer richting huis. De volgende dag mocht ik weer buiten spelen, als begeleider van een facultatieve excursie. Samen met een collega en een klein groepje geïnteresseerde studenten ging het met de trein naar het Centraal Boekhuis. Een geweldig interessant bedrijf; ook de studenten waren enorm onder de indruk. Je zou ze eigenlijk vaker dit soort leuke dingen willen laten zien, ook gewoon los van studiepunten en toetsen.

Die gedachte, in combinatie met de inspiratie van de dag ervoor, bleef bij me hangen. Ik weet nog niet precies wat voor vorm het zou moeten krijgen, maar voorlopig denk ik aan een soort ‘boekenclubje’: studenten uit alle jaren die de boekenkant op willen (dat zijn er niet enorm veel, dus valt het overzichtelijk te houden), regelmatige bijeenkomsten en interessante sprekers en excursies… Daar moet iets mee te doen zijn. En wanneer dat lukt, heb ik weer een aanleiding om, samen met studenten, buiten te gaan spelen. Want er is weinig zo inspirerend als buiten spelen.

Tagged on: