‘I need a volunteer.  Iemand die wil beginnen met het maken van een willekeurige beweging en een geluid. En blijf dat herhalen. Heel goed, geweldig, die zwaai met dat been en dat hmpf-geluid. Hou vol! Ok, wie wordt de volgende radar in deze machine? En de volgende? You! Vertel eens, wat is dit voor machine? Een ijsdweilmachine met een slapende bestuurder? Geweldig!’

Als je er niet bij was, klinkt het tamelijk vreemd. Maar met zo’n twintig docenten en niets dan onze fantasie bouwden we afgelopen week met ons team een paar geweldige machines. En we deden in groepjes van vijf geweldig goed een piratenschip na. Om nog maar niet te spreken over de inzichtvolle antwoorden die de driekoppige Dr. Know-it-all op alle vragen gaf.

Het was weer eens tijd voor een teamactiviteit, en een tamelijk briljante collega was op het idee gekomen een improvistatie-workshop bij Boom Chicago te gaan doen. Dat leidde tot een aantal opgetrokken wenkbrauwen. Iedereen had stiekum de angst dat we achter een microfoon op een podium neergeplempt zouden worden en dan op commando iets grappigs zouden moeten zeggen. In het Engels, want dat is de voertaal bij Boom Chicago.

Gelukkig bleek de realiteit een stuk minder eng, en werd de workshop heel geleidelijk opgebouwd. Je naam zeggen met een gebaar erbij, het ‘doorgeven’ van een perfect synchroon lopende klap, imaginaire doosjes aan anderen geven… Als je het opschrijft klinkt het tamelijk raar, maar het werkte wel. Omdat er een paar simpele, maar sterke uitgangspunten waren.

Eén: ‘wat je ook doet, het kan niet fout zijn’. Fout bestaat niet wanneer je on the spot met een ingeving moet komen. Elke ingeving is goed.

Twee: ‘yes. And…’ Als elke ingeving goed is, en je moet samen tot iets moois komen, is het enige juiste antwoord op een ingeving ‘ja’. En dan geen ‘ja, maar’, waarna je een idee vervolgens toch afkeurt, maar een ‘ja, en’, waarbij je doorbouwt op het ingebrachte idee.

Drie: ‘we’ve got your back’. Best een leuk idee, dat niets fout is, maar toch is het best eng om als eerste wat te roepen of te doen, en dan maar af te wachten of het werkt. Maar als je weet dat je teamgenoten er zijn om jouw gekke actie er logisch uit te laten zien, of jouw eerste woord om te buigen in een geweldige grap, voel je je ineens een stuk zekerder.

Vier: ‘samen kom je tot een oplossing die geen van de losse deelnemers van tevoren had kunnen bedenken’.  Geen uitleg nodig, lijkt me…

Samengevat: het kan heel nuttig zijn om met je collega’s een piratenschip na te doen. Zonder te praten. Omdat het uitermate geestig is, maar ook omdat het je weer even op scherp zet in het samenwerken. Inderdaad, er bestaan geen slechte ideeën, en als we met elkaar doorbouwen op wat iedereen inbrengt, komen we tot het mooiste onderwijs, dat niemand van tevoren had kunnen verzinnen.  Onderwijsontwerp als piratenschip… Je komt nog eens tot een inzicht, op zo’n teamuitje…

Tagged on: