Kreeg vorige week zondag een mailtje van een collega: Ben gaan twitteren (je moet alles onderzoeken als mediadocent). Maar zou het wel leuker vinden als jij het ook doet…

Nou had ik al best eens van Twitter gehoord, maar hoe je dat dan precies deed, twitteren, dat wist ik dan ook weer niet precies. Maar goed, ik ben erg gevoelig voor het argument dat je als mediadocent al dit soort dingen op z’n minst even geprobeerd moet hebben, dus toch maar ’s gaan uitvogelen. En toen bleek dat ik met m’n iPod Touch ook kon twitteren, was ik al helemaal overstag. Jeeej! Berichtjes de wereld insturen vanaf de bank!

Op zich lijkt het helemaal nergens over te gaan: mensen die overal en nergens in maximaal 140 tekens roepen wat ze doen, denken of vinden. Maar het is ook wel erg leuk. Ten eerste hoef je niet de hele twitterende bevolking te volgen, maar kies je zelf wie je volgt. Ten tweede hoef je natuurlijk niet over elke zucht die je laat te twitteren, het kan ook met mate. En het leuke is dat je dingen meekrijgt die je anders gemist had. Zo wees een (andere dan die eerste van het mailtje) collega op een logje dat hij schreef over de vraag of je laptops voor onze studenten verplicht zou moeten stellen. Op zich al interessant, maar helemaal leuk dat iemand van de hogeschoolkrant daarop reageerde met de vraag of hij daarover niet een wat uitgebreider artikel zou willen schrijven. Was zonder Twitter waarschijnlijk niet gebeurd…

Het enige dat ik nu nog even moet doen, is zelf weer wat andere mensen gaan overhalen om ook te twitteren. Het lijkt me hartstikke leuk als m’n medemasterstudenten bijvoorbeeld af en toe ’s een berichtje de wereld insturen over hoe zij vorderen met hun onderzoek. Of om met studenten iets te doen met dit social networking-instrument. Wat dan? Geen idee, maar ik vind sowieso dat we meer van dat soort dingen zouden moeten uitproberen. Als iemand suggesties of tips heeft…

Tagged on: