Zo heb je een lekker ritme van (minimaal) een weblogje per week, en zo halen wat ingewikkelde privéomstandigheden dat hele ritme overhoop, en schrijf je zomaar ruim twee weken niets. Maar, ik ben er weer, en we pakken het ritme gewoon weer op!

(foto: pannen.nl)

Nou ja, gewoon, het kost nog best even moeite. Het is eigenlijk heel gek, het ene moment ben je aan het werk, het andere moment word je weggeroepen en draai je, om het zo maar te zeggen, alle gaspitten in één beweging uit, zodat er niets overkookt als je weg bent.

Geen punt, totdat je weer terugkomt bij het fornuis. De pannetjes staan er nog wel op, maar die moet je eerst even opzij zetten, en dan moet je op zoek naar meerdere lucifers (of je moet geholpen worden door de automatische ontsteking), stuk voor stuk de pitjes weer aan zien te krijgen, pannen er weer op, wachten tot de hele handel weer kookt…

Het moge duidelijk zijn: alle werk uit je handen laten vallen is best makkelijk, de wereld draait ten slotte ook wel zonder jou. Maar het weer opstarten is nog best even lastig. In elk geval de eerste dag. In de loop van de dag ging het alweer beter, en ik weet zeker dat ik in de loop van de week de slag weer lekker te pakken heb. Net op tijd voor de meivakantie…