Soms verzucht ik – min of meer grappend – tegen studenten: ‘tsja, dat krijg je, als je de vijfentwintig voorbij bent…’. Soms gaat het dan over een paar krakende knieën als ik tijdens een computerpracticum gehurkt naast iemand heb gezeten en vervolgens probeer overeind te komen. Vaker gaat het over m’n geheugen: als een student iets vraagt en ik beloof dat uit te zoeken, dan vraag ik ze altijd me de vraag ook nog eens te mailen. Voor de zekerheid, zodat ik het niet vergeet te doen.

(bron: www.fascino-coffee.net)

Over het algemeen was het mailtje niet nodig en heb ik het beloofde allang gedaan als het mailtje binnenkomt. Dan valt het dus blijkbaar nog wel mee met die vergeetachtigheid. Maar afgelopen week begon ik toch wel heel erg aan mezelf te twijfelen. Ben ik zoveel ouder geworden in de vakantie? Krijg ik nu ineens last van geheugenverlies?

Het speelde vorige week al een beetje: ik moest wel heel diep graven om me te herinneren wat ik ook alweer van plan was met dat SLB-programma. Maar deze week was het toppunt. Er kwamen verschillende roosterzaken langs waarbij m’n harde schijf me echt volledig in de steek liet. Waarom staat collega A in vredesnaam voor die module geroosterd? Hebben wij dat bedacht? En hoe kan het toch dat collega B niet bij dat vak betrokken is? Dat hadden we toch juist zo geregeld? Of niet? Ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren hoe we het nou afgesproken hadden.

Gelukkig lijkt het erop dat het niet helemaal aan mij ligt. Ik hoorde verschillende collega’s mopperen over vergelijkbare klachten, en zij verbonden daar de conclusie aan dat ze een goede vakantie hadden gehad. Als je echt even helemaal losgekomen bent van het werk, dan heeft je geheugen na de vakantie gewoon even een zetje nodig. Stelden zij. En ik vind het wel een aangename gedachte; ik heb geen last van ouderdomsverschijnselen, ik had gewoon een goede vakantie!

Tagged on: