Ooit wel eens een grote pot Play Dough-klei voor je gehad? En die bonk klef spul opgepakt en door je handen laten gaan? Heb je daarna een tijdje zitten kneden en peuren, zonder dat je precies wist wat je eigenlijk ging maken?

Welkom in mijn hoofd: mijn hersens voelen de afgelopen dagen aan als een bonk klei. Niet zo’n mooi nieuw bolletje uit een vers potje, maar een grote kledder waar al eens een kleuter mee heeft gestoeid, waardoor alle kleuren door elkaar lopen. En ik maar kneden en kneden, maar waar het precies toe gaat leiden, dat blijft nog even vaag.

Alle theorieën en achtergronden uit de boeken over Curriculumstudies en Onderwijskunde bevinden zich ergens in de homp klei, samen met de input van mijn studiegenoten, waarmee ik samen aan de opdracht heb gewerkt. We zijn er bijna; we hebben al behoorlijk scherp hoe het moet worden, maar toch kneden mijn hersens nog even verder.

Ook op werkgebied wordt er druk geknepen en geduwd. Interessante gesprekken over de kwaliteit, het gebruik van goede literatuur en de beschikbaarheid daarvan, een stagebezoek aan een educatieve uitgeverij, artikelen over nieuwe e-readers en iPads… Steeds meer krijg ik het idee dat ik iets wil gaan doen met ‘educatief uitgeven nieuwe stijl’. Maar hoe dan, en waar te beginnen? Die draadjes krijg ik nog niet uit de kleihomp getrokken.

Frusterend genoeg heb ik ook net te weinig tijd om die draadjes los te maken uit het geheel. Het is druk met de afronding van het studiejaar, zowel op het werk als voor de master. Gelukkig is wat de master betreft in elk geval voor dit gedeelte de eindstreep in zicht. Donderdag de laatste bijeenkomst, dan aan het eind van de dag onze gezamenlijke opdracht presenteren en tot slot nog een proeve van bekwaamheid inleveren en die op 1 juli verdedigen. Als het goed is, zit het reparatietraject er daarna op.

Daar kijk ik naar uit, want dat betekent dat ik in elk geval één kleurtje uit m’n kleibonk kan filteren, en weer wat meer tijd heb om verder te kneden en wat moois te boetseren van al die andere kleurtjes die er dan nog overblijven.

Tagged on: