Bijna, dan. Aankomende donderdag mag ik nog een half uurtje naar de VU om over mijn tweede opdracht te praten. Daarna is het pas echtechtecht klaar voor dit jaar. Maar een minuutje geleden drukte ik op de send-knop en daarmee heb ik de opdracht ingeleverd.

De opluchting die met die druk op de knop over me heen spoelde is enorm: vanaf hier kan ik er weinig meer aan doen. En: ik hoef er niets meer aan te doen. Voorlopig geen artikelen lezen, boeken uitpluizen, SPSS-bewerkingen nalopen, cijfertjes begrijpen en antwoorden formuleren. Wat een feest!

Het voelt nog wat onwerkelijk, want de afgelopen maanden waren zwaar, qua studeren. Maar we hebben volgehouden, m’n mede-studenten en ik. Het was fijn om de laatste maand elkaar overeind te kunnen houden, want in m’n eentje was dat een stuk minder goed gelukt. Afgelopen donderdag hebben we met een drietal de laatste opdrachten doorgelopen en dat zorgde ervoor dat het afronden daarvan een stuk soepeler ging. M’n eigen dolgedraaide hersentjes hadden dat in hun eentje vast niet zo vlot voor elkaar gekregen.

En nu is het dus klaar. Augustus en de masterthesis zijn nog mijlenver weg; de hangmat en de tuin wachten. In elk geval voor vanmiddag. Komende twee weken moet er op het werk natuurlijk nog veel gebeuren voordat het studiejaar ook daar af is, maar dit stuk is in elk geval zo goed als klaar! Blij!

Tagged on: